Μια SVM τραβά το μεγαλύτερο δυνατό κενό ανάμεσα σε δύο ομάδες, ώστε τα νέα σημεία να είναι εύκολο να ταξινομηθούν σωστά.
Φαντάσου το έτσι: Φαντάσου κόκκινους και μπλε βώλους σκορπισμένους σε ένα τραπέζι, και πρέπει να τραβήξεις μία μόνο γραμμή για να τους χωρίσεις. Δεν θα την τραβούσες ακριβώς δίπλα στους κόκκινους βώλους, ούτε ακριβώς δίπλα στους μπλε — θα την τραβούσες στη μέση, όσο πιο μακριά γίνεται και από τις δύο ομάδες. Αυτό δίνει στους νέους βώλους την καλύτερη ευκαιρία να προσγειωθούν από τη σωστή πλευρά.
Παραδείγματα:
Λοιπόν; Κρατώντας το μεγαλύτερο δυνατό «περιθώριο ασφαλείας» ανάμεσα στις ομάδες, οι SVM κάνουν λάθος πιο σπάνια στις νέες και οριακές περιπτώσεις.